Gary Numan - White Boys and Heroes

Początkowe dokonania Gary'ego Numana kojarzą się głównie z surową elektroniką i względnie prostymi utworami, których najbardziej istotną częścią są teksty. Jednak po pierwszych trzech albumach muzyk zaczął zmieniać charakter swoich piosenek i urozmaicać ich styl o kolejne elementy. Wzorem debiutu eksperymenty te miały na celu wyznaczanie nowych kierunków muzycznych. Przez lata Numan próbował w zasadzie wszystkiego, ale tylko niektóre z jego pomysłów znalazły zainteresowanie. Jednym z bardziej odkrywczych była mieszanka funku, rocka i synth-popu, którą po raz pierwszy zawarł na albumie I, Assassin. Utworem wiodącym z płyty był utrzymany w tym właśnie klimacie singiel White Boys and Heroes. 
Jeśli chodzi o konceptualną stronę płyty oraz utworu, to jest ona jedna zdecydowanie lżejsza - zamiast odgrywać rolę niezrozumianego przez świat humanoida, Numan staje się tym razem czarnym charakterem rodem z filmów gangsterskich a la lata dwudzieste.

Rytm narzucony w początkowych sekundach piosenki oparty jest na dynamicznie wędrującym, funkowym basie oraz elektronicznej perkusji. Na tym pierwszym zagrał zresztą uznany basista Pino Palladino, który jako jeden z wielu instrumentalistów zaproszonych do nagrania płyty wniósł do projektu wiele nowych brzmień. Zaproponowana przez niego linia basu jest jednak jedynie kostiumem, pod którym kryje się jak zwykle mroczna natura twórczości Gary'ego Numana, zarysowana elektronicznymi pomrukami i jego typowym wokalem. Do tej już znacznie rozbudowanej konstrukcji Gary dodał jeszcze gitarę elektryczną i pomimo że występuje ona w wydaniu bardzo subtelnym, to samo jej użycie w synth-popie było do pewnego stopnia ekscentrycznością. W owych czasach uchodziło to bowiem za próbę pogodzenia dwóch przeciwstawnych sobie światów.

Wplatanie rocka w elektronikę było też prorocze dla kariery Numana, która podupadła właśnie zaraz po I, Assassin. Przez kolejną dekadę lawirował on wokół ogranych przez siebie rozwiązań muzycznych, desperacko usiłując powrócić na listy przebojów swoimi elektronicznymi kawałkami. Dopiero gdy ponad dekadę później odkrył Nine Inch Nails i rock industrialny, a więc właśnie połączenie elektroniki z rockiem, osiągnął on gatunkową satysfakcję. Zanim tak się jednak stało, White Boys and Heroes miało się okazać interesującym ale i niestety jego ostatnim udanym eksperymentem w muzyce elektronicznej. Późniejsze płyty Gary'ego Numana, wypełnione mrocznym, gotyckim miejscami rockiem to zupełnie inna historia.

Gary Numan - Cars

Pod koniec lat 70-tych nowa fala zalewa kolejne terytoria, a jej przedstawiciele tworzą nowe gatunki. Najbardziej przystępnym był raczkujący synth-pop - swoisty kompromis pomiędzy tendencjami rewolucyjnymi a chęcią przypodobania się publiczności, która nie była do końca gotowa na trzęsienie ziemi w postaci punk rocka albo dziwacznych nowych romantyków.

Zespołem, który przegonił tych ostatnich, grających muzykę najbardziej ze wszystkich wspomnianych aspirującą do zagoszczenia na stałe w mainstreamie był zespół Tubeway Army. Jego frontman Gary Numan zwracał uwagę swoją ekscentryczną ekspresją połączoną z odhumanizowanym image'em, wysokim rejestrem wokalu i, co najważniejsze, prostymi konstrukcyjnie utworami o niebanalnym często przesłaniu. To wszystko usłyszeć można w największym hicie wokalisty - Cars.

Utwór, tak jak wiele innych autorstwa Numana, można albo interpretować jako chwytliwy pop, albo doszukiwać się w nim głębszego przesłania. Na jego popowy efekt składa się charakterystyczny riff podobny do gitarowego, ale będący w rzeczywistości sprytnie dobranym brzmieniem Minimooga, jednego z najpopularniejszych syntezatorów tamtych lat. Riffowi wtórują zagrane na Polymoogu niepokojące wysokie nuty przypominające smyczki, których wielokrotne przetworzenia w późniejszej części utworu pozostawiają słuchacza w niepewności.

Owa powtarzalność prostych motywów w utworach Numana służy zwykle uproszczeniu warstwy muzycznej i położeniu nacisku na treść tekstów. Cars opowiada o chęci pozostania w zamknięciu, jakie zapewnia wnętrze samochodu. Autor przyznał, że zawarte w piosence z jednej strony wyobcowanie od świata zewnętrznego, a z drugiej poczucie bezpieczeństwa wzięły się z incydentu, jaki przydarzył mu się na londyńskiej ulicy. Stojąc w korku pokłócił z osobami z samochodu przed nim, a to, że w porę odjechał pozwoliło mu uniknąć bycia pobitym.

I choć interpretacja mówiąca, że w aucie zmienia się nasze myślenie i czujemy się jakby bezpieczniejsi jest przekonująca, to w kontekście twórczości Numana trudno nie dostrzec także spójnego z nią poczucia społecznej izolacji i chęcią pozostania odmiennym od reszty świata. Będący częścią albumu The Pleasure Principle singiel Cars świetnie oddaje charakter płyty, na której autor przybiera liczne alter ego, m.in. robota (Metal), obserwującego otaczający go świat okiem kamery i oceniającego go swoją zero-jedynkową miarą.

Cars było prawdziwą rewelacją - nieznany wtedy, zaledwie 21-letni Numan nie tylko odniósł sukces, ale zwrócił uwagę krytyków na coraz większą popularność elektronicznych eksperymentatorów, których większość mediów ignorowała tak długo, jak się dało, póki jeden z nich nie stał się numerem jeden. Utwór jest bezsprzecznie dziwną piosenką i pomimo swojej chwytliwości pamięta się go dziś raczej jako pierwszy udany, ale dość dziwny hit synthpopowy. Niestety podobnie jest ogólnie z przed-rockową twórczością Numana, która jest obecnie niedoceniana, nawet przez niego samego.