W połowie lat osiemdziesiątych Madonna stała się gwiazdą, a w następnych dekadach okrzyknięta została królową popu. Ale zanim świat usłyszał o amerykańskiej piosenkarce wykonującej kawałki o dziewictwie i jednocześnie ganiającej w skąpych ciuchach po estradzie, debiutowała ona w 1982 roku w dość grzecznym, jak na swoje standardy, wydaniu.
Jej pierwszy album zatytułowany po prostu Madonna był rezultatem podpisania kontraktu płytowego z wytwórnią Sire. Jak to bywa w przypadku początkujących wykonawców, muzyczny efekt końcowy nie brzmiał jednak wcale tak, jak artystka sobie tego życzyła. Producent płyty, Reggie Lucas stawiał na brzmienia instrumentów, mniej zaś na, ograniczone wtedy, umiejętności wokalne Madonny. W wyniku nieporozumień odstąpił on od projektu, do którego dokończenia zaangażowano inne osoby. Ostatecznie poprawieniem niemal gotowej płyty, polegającym na "ociepleniu" klimatu zajął się niejaki John Benitez, jednocześnie chłopak piosenkarki. Rezultat tej mieszanki świetnie odzwierciedla największy przebój z albumu zatytułowany Lucky Star.
Utwór utrzymany jest w stylu tanecznego synth-popu z dodatkiem funku. Efekt elastyczności typowej dla inspirowanej "czarną muzyką" piosenki jest osiągnięty przez kontrastowe zestawienie instrumentów. Z jednej strony słyszymy kanciaste arpeggio syntezatora, skaczący, płaski elektroniczny bas, zsamplowane klaskanie we wstępie oraz cykliczne "spięcia" (np. 0:15) przypominające efekty dźwiękowe z gier na flipperach, będące zasługą pierwszego producenta, z drugiej - funkowa gitara rytmiczna Beniteza, która kompozycji dodaje animuszu.
Śmiała, jak na ówczesne standardy, piosenka nie tylko rozpoczęła debiutancką płytę Madonny, ale w istocie otworzyła jej drogę do kariery. Choć była dopiero czwartym singlem w kolejności, to stała się pierwszym komercyjnym hitem początkującej piosenkarki w jej własnym kraju (4. miejsce na Billboardzie) po tym jak poprzedzający ją Holiday spodobał się w zasadzie wszędzie oprócz USA.
Lucky Star okazała się "szczęśliwą gwiazdą" Madonny - pomimo obaw i niezadowolenia z efektu sesji nagraniowych, które nie odzwierciedlały aspiracji wokalistki, zarówno singiel jak i album (który według jej własnych planów także zresztą miał nosić imię szczęśliwej piosenki) okazały się niespodziewanym sukcesem.
Madonna będzie pamiętana jeszcze długo po swoim zejściu ze sceny, ale
początki jej kariery dalekie były od ideału i opierały się na inspiracjach innymi postaciami oraz wykonawcami. Jej sukces to w dużej mierze efekt jej umiejętności autopromocji i po prostu znalezienia się w dobrym miejscu i o dobrym czasie. Choć utarło się, że to
właśnie Madge stworzyła definicję współczesnej wokalistki pop, to tak
naprawdę była jedynie tą, która uosobiła wszystkie cechy zmian obyczajowych, jakie miały nastąpić w kolejnych latach.
Jako
samodzielna wokalistka Madonna pojawiła się w 1982 roku, ale pierwsze
single z jej debiutanckiego longplaya były przyjmowane z rezerwą. Zauważano jej udany breakthrough rokujący ewentualną przyszłością z biznesie i w zasadzie tylko tyle. Miejsce
na pierwszych stronach gazet zapewnił jej dopiero pierwszy, tytułowy
singiel z kolejnego albumu - Like a Virgin.
Teledysk,
w którym obwieszona toną żelastwa nowa inkarnacja Marilyn Monroe wije
się w rytm piosenki, stojąc na mostach i barkach Wenecji, zna chyba
każdy, kto choć przez miesiąc miał w kablówce VH1. Ale na występującą z
krzyżem na piersiach pod pseudonimem nawiązującym do jednej z
największych religii świata, ubraną skąpo Amerykanką śpiewającą "jak
dziewica, dotknięta po raz pierwszy" patrzono z o wiele mniejszą dozą
tolerancji, niż dziś na wywalającą język Miley Cyrus. Ta
niepozorna, choć chwytliwa piosenka spotkała się z ogromną krytyką ze
strony większości konserwatywnych środowisk, przy czym zasięg artystki wykraczał już wtedy poza granicę
rodzinnych Stanów Zjednoczonych. To wtedy narodziła się niechlubna legenda Madonny jako żeńskiej wersji Alice'a Coopera w trakcie swoich występów odgryzającej aorty szczurom i palącą noworodki przybite do krzyży.
Artystka do upadłego tłumaczy,
że krytycy błędnie zinterpretowali Like a Virgin jako tandetny utwór pop opowiadający o pierwszym razie wsparty akompaniamentem rodem z klubu go-go
(co na myśl przywodzi prosty, frywolny programowany bas). Według niej
tekst ten opowiadał o niczym innym niż o zakochaniu od
pierwszego wejrzenia albo o rozpoczynaniu czegoś nowego. Na dodatek Madonna nie jest wbrew pozorom
autorką ani melodii, ani tekstu piosenki. Jej twórcy
Tom Kelly i Billy Steinberg opisując okoliczności powstania
utworu podkreślali, że nie tylko nie był on napisany dla Madonny, ale i w ogóle dla wykonawcy płci pięknej. Był tekstem osobistym Steinberga, który w
nim zawarł uczucie odkrywania miłości na nowo. I faktycznie w samym
tekście brak śladów bezeceństw, o które tak bardzo Madonnę oskarżano:
Przedarłam się przez ciemności, Jakoś się przedostałam, Nie wiedziałam, jak bardzo byłam zagubiona, Póki cię nie odnalazłam. Byłam pokonana, niekompletna, Zostałam oszukana, smutna, Ale sprawiłeś, że, Tak, sprawiłeś, że, Poczułam się całkiem nowa.
Jak dziewica, Dotknięta po raz pierwszy. Jak dziewica, Gdy twoje serce Bije tuż obok mojego.
Ale
to mimo wszystko połowa prawdy. Tylko na podstawie tekstu piosenki
Madonna mogłaby uchodzić za obrończynię kobiecej moralności, ale już za
sprawą wyzywającego stroju, image'u, a nawet wokalu przekaz stawał się niespójny.
I tu leży klucz do zrozumienia rozdźwięku pomiędzy tym, co Madonna zawsze
robiła a tym co mówiła. Like a Virgin to jeden z szeregu jej
udanych zabiegów marketingowych, zwykle występujących pod szyldem
"szokować" - artystka po raz pierwszy w swojej karierze udanie
sprowokowała kogo się dało, jednocześnie znajdując się na językach całego świata. Oburzoną jego część twardo zapewniała o swojej
niewinności niczym Roxy Hart z musicalu Chicago, podejmując kolejne kroki w kierunku przełamania coraz to nowych tabu.
Wracając do samej
piosenki, ta broni się tak naprawdę aż do dzisiaj. Striptizowe
pląsy zarówno w teledysku jak i na niektórych występach mogły jej pomóc,
ale na pewno nie przysporzyły jej statusu legendy, jaki utwór ma obecnie. Ten wynika z porażająco prostych czynników - uniwersalnego
brzmienia, świetnego rytmu, pasującego idealnie do niezobowiązującego
tańca, prostą do zapamiętania melodię, pamiętnego refrenu z jakże
chwytliwym tekstem ("Like a Virgin/Touched for the very first time"), który zna chyba każdy. Wszystko to wyprodukowane przez Nile'a Rodgersa z Chic dało świetny rezultat: singiel dotarł do szczytów list w czterech krajach (w tym w USA) oraz
pierwszej piątki w kolejnych ośmiu. Po tym, Madonna miała już otwartą drogę do kariery międzynarodowej, której, jak wiemy, nie zmarnowała.
Atmosferę wokół
utworu świetnie oddaje występ Madonny z gali pierwszego w historii
rozdania nagród MTV Video Music Awards. Pojawiająca się na szczycie
gigantycznego weselnego tortu artystka śpiewa do utworu odziana w suknię
ślubną w wersji, rzecz jasna, mini z widocznymi podwiązkami. Madonna samodzielnie zstępuje ze
szczytu tortu na estradę, po której wije się to w jedną, to w drugą
stronę, słaniając po podłodze i obnażając widzom nogi aż po majtki, śpiewając przy tym wszystkim na żywo. Rezultat jest tyleż
pocieszny, co kontrowersyjny. Nie widzimy, co prawda, do granic możliwości
wyreżyserowanych, oburzonych min celebrytów zgromadzonych na widowni,
ale prowadząca galę Bette
Midler dowcipnie i ironicznie spointowała sytuację słowami: "Teraz już znamy status dziewictwa Madonny!"
Dziś piosenka stanowi symbol lat osiemdziesiątych, ale też jeden z kamieni milowych w procesie liberalnych zmianach w postrzeganiu image'u wokalistek pop. Dekadę po tym, jak dużo bardziej konserwatywnie ubraną Debbie Harry z Blondie oskarżano o epatowanie seksem, Madonna szokowała. Z czasem świat przywykł do tego, że artystki pop były coraz częściej także symbolami seksu. A sam Like a Virgin doczekał się wpisania do kanonu piosenek niezapomnianych. Na tyle nawet, że w 2014 roku nagrała go włoska śpiewająca zakonnica Cristina Scuccia. Tak więc, jak powiada przysłowie: muzyka łagodzi obyczaje.
